Rüyalara dalmış, sıcak yatağımdan çıkma çabaları gösterirken alan adımın süresinin dolduğunu nerden bilebilirdim ki? Uyanışımın ardından nerden estiyse artık bekircem.net’in who.is bilgilerine bakınma ihtiyacı duydum. Bugün 12.17′de düşeceğini öğrendikten sonra yapabilecek bir şeyim olmadığını düşünüyordum. Neyseki iki dakika kala 12.15 sularında alan adıma bir yıl daha hayat veren 14.15 lirayı İsimtescil‘e göndermeyi başardık.

Böylece bir geleneğin de sonunu getirmiş olduk. Alan adı uzatma gibi bir alışkanlığım yoktu. -Huyum batsın.-

Bekircem.net ikinci yılında mı şimdi? Sınavlarla beyni linç edilmiş bir insandan daha fazlasını beklemeyin zaten. Beynimi meşgul eden tüm bu boktan sınav olaylarından nefret etmem pek de şaşırtıcı gelmesin. Bakın, beynimi meşgul eden diyorum. Çalışmaktan zaman bulamamam değil sorun.

Eski blogum teknoloji, internet ve biraz da kişiselite üzerine kuruluydu. Bundan hoşlanmıyordum. Bu blogumda da durum pek farklı değil. Twitter hesabım blogumdan daha kişiseldir, hatta direk kişiseldir diyelim. Yani blogum dışındaki her yerde düşünce üzerine yazıyorum.

Düşünce üzerine yazmak kolay olsa da yorucu. Çünkü düşünceler bir zincirin halkaları gibidir. Sürekli devamını getirme ihtiyacı hissedeceğimi bildiğim için şimdiye kadar böyle bir girişimde bulunmadım. Twitter’da 140 karakterlik kısa ve öz tanımlamalar şimdilik bana daha makul geliyor. Hep demişimdir: “Hiçbir şey bilmiyorum. Sadece düşünceler üretiyorum.”

Bu arada kullandığım tema ne kadar güzel olsa da bir tema düzenlemesine gitmem gerektiğini düşünüyorum. Düşünmekten zaman bulursam elbette bunu da yapacağım.

Görüşmek üzere.