Arka taraftan arakladığım koltuğumda tam da uyku moduna girmiş bir durumda, tüm hücrelerimle kafa göz kırma eylemime odaklanıp içimdeki tüm sinirleri boşalttığım sırada bu zavallı bloga aylardır yazmadığımı farkettim.(Yalan söylüyorum. Evet, neredeyse bloguma yazmadığım hergün bunun farkındaydım.) Ama yaptığım şeyin boktan bir zorunluluk olmadığının da farkındayım. Ve evet, galiba koltuğun rahatlığı beni gaza getiriyor. Ateş More >